آلمانی دو راه رایج برای شرط دارد: ۱) بند با wenn — فعل صرفشده در پایان بند فرعی میآید. ۲) بند بدون حرف ربط با Verb-Erst (V1): فعل در جایگاه اول میآید؛ به این شکل uneingeleitet (بدون حرف ربط آغازین) هم میگویند.
مثال موازی
Wenn du Zeit hast, rufst du an.
↔
Hast du Zeit, rufst du an.
هر دو میتوانند شرط واقعی باشند (Indikativ). برای شرط غیرواقعی معمولاً Konjunktiv II میآید
Wenn ich Zeit hätte, würde ich anrufen.
↔
Hätte ich Zeit, würde ich anrufen.
ساختار V1 کمی رسمیتر یا نوشتاریتر شنیده میشود و در دستورالعملها، مقالات و متون اداری پرتکرار است. بین بند شرط و بند نتیجه همیشه کاما میآید — چه با wenn و چه بدون آن.
پس از بند V1، بند نتیجه معمولاً با فعل در جایگاه دوم ادامه مییابد (نه دوباره با فعل اول).

Gut gemacht!